maandag 25 november 2019

Eilen Jewell in Rotterdam


Gisteravond had een maximaal aantal boomers uit Rotterdam die ‘s avonds nog naar buiten mogen, en dat blijkbaar ook durven, zich verzameld op de tribune van de grote zaal van LantarenVenster voor een concert van de Amerikaanse zangeres Eilen Jewell met band, waaronder ook haar echtgenoot, drummer Jason Beek.
Eilen Jewell gisteravond in lantarenVenster
Het grootste probleem van mevrouw Jewell is dat ze weliswaar een geweldige stem heeft, maar daar verder helemaal niets mee doet. Alle nummers klinken even afgemeten ingeblikt, tussen de 2:45 en 3:45. En omdat Jewell verder geen enkele uitstraling heeft, noch het muzikaal vermogen om haar optreden persoonlijk te maken en haar muziek ‘live’ te laten klinken, bloedt het concert binnen de kortste keren hartstikke dood. Zelfs rockabilly gitarist Jerry Miller krijgt de swing er niet in, het is trekken aan een dood paard. 
Jewell met band (Jerry Miller gitaar, Jason Beek drums, Matt Murphy op contrabas)
En alsof hartstikke dood nog niet dood genoeg is, maakt haar echtgenoot elke ontsnapping of wederopstanding onmogelijk; de boomlange drummer torent letterlijk hoog boven zijn vrouw uit, zichtbaar en hoorbaar, hij mept gedurende het hele optreden de op zich fraaie stem van zijn echtgenote met lelijke harde klappen in het gareel, en naar de kloten. Een soort Man Slaat Vrouw maar dan anders. Een welgemeend advies aan mevrouw Jewell: get rid of that drummer. En neem de volgende keer een steelguitar en violist mee. Of ga anders dan ook maar gewoon Stand by your man zingen en meer van dat oerconservatief country repertoire.
Jewell en Beek  gisteravond in lantarenVenster
Alleen bij de toegift zong Jewell solo, en meteen ook maar een zeer persoonlijke tekst, over een postnatale depressie, waarmee ze ons achterliet. Ik denk niet dat het ooit nog goed komt met mevrouw Jewell, al dan niet met meneer Jewell. Maar dat zal ik nooit weten, een volgende keer ben ik er niet meer bij.
Jewell met echtgenoot Beek op wasbord (hij kon er niks van) 
Mijn vrouw kwam mijn kritiek bekend voor, zocht in haar archief en zei: ‘drie jaar geleden zei je na het optreden van een zangeres precies hetzelfde’ en liet me het digitale toegangsbewijs op haar mobiel zien: LanterenVenster, 10 september 2016: Eilen Jewell. 
Jewell gisteravond in LantarenVenster
Fuck, ik was werkelijk in de veronderstelling Jewell gisteravond voor het eerst te hebben gezien. Van haar vorig optreden was me niets bijgebleven, ook niet hoe beroerd ik het blijkbaar vond. Oké boomer. Ik word oud.


donderdag 31 oktober 2019

Udo Lindenberg in het MdbK in Leipzig


In de kelder van het MdbK in Leipzig is behalve de tentoonstelling van werk van Tim Eitel (zie eerder bericht) ook een overzichtstentoonstelling van de (West-) Duitse rockzanger en kunstschilder Udo Lindenberg te zien, ZwischenTöne. De link met de expositie van kunstenaars uit de DDR tijd een paar verdiepingen hoger, is snel gelegd. Lindenberg zette zich in de DDR jaren, en overigens ook daarna, actief in voor ‘vrijheid, kameraadschap en democratie’.
Jaren voor die Wende deed hij verschillende pogingen een concerttournee voor zijn fans in de DDR te organiseren. Het bleef bij één concert in Oost Berlijn en een optreden in Moskou. Pas na de val van de muur trok hij door Oost Duitsland, met zijn begeleidingsband Das Panikorchester.

Van zijn muziek ‘moet je houden’ (ik ben geen fan) maar zijn tekeningen en schilderijen zijn erg geestig. Hij is echt grappig door de manier waarop hij in het leven staat, een Duitser met humor is een beetje flauw gezegd, daar zijn er inmiddels wel meer van, maar toch. Lindenberg is het al heel lang.
De oude rocker (1946) treedt nog altijd op. En hij schijnt ook nog altijd in een goudgeverfde Trabi door zijn woonplaats Hamburg te scheuren. Voor de duur van de voorstelling moet ie even zonder, hij heeft het ding aan het MdbK uitgeleend en is onderdeel van de expositie. Hieronder een selectie van werk dat te zien is, Zwischentöne is intussen verlengd, tot 5 januari 2020. Klik op de foto's voor een grotere afbeelding.

Udo Lindenberg - Du sollst dir kein Bildnis machen (2005)
Udo Lindenberg - Wir wollen doch einfach nur zusammen sein II (2006) 
Udo Lindenberg - Heil Hinkel (2000)
Udo Lindenberg - Pimmelkopp (2000)
Udo Lindenberg - Wer zu spät rockt (2006)
de Trabi van Lindenberg

Udo Lindenberg - In fünfzehn Minuten sind die Russen auf dem Kurfürstendamm (2006)
Udo Lindenberg - Walpurgisnacht I (1999)



Expositie Point of No Return in MdbK in Leipzig


De bovenste verdieping en een deel van de tweede etage van het MdbK in Leipzig is ingeruimd voor Point of No Return, een gigantische expositie van werk van Oost-Duitse kunstenaars, voor en na die Wende, de ommekeer, de vreedzame revolutie en wat voor namen er aan de val van de muur worden gegeven. 1989, alweer dertig jaar geleden. Intrigerend om werk van zoveel verschillende kunstenaars (meer dan honderd) bij elkaar te zien. Ze hebben feitelijk maar één ding gemeen; ze zijn allemaal geboren in de DDR. Deze bijzondere tentoonstelling is al een reis naar Leipzig waard..
Hieronder een selectie, klik op de foto's voor een grotere afbeelding.
Frank Rub - Verhaftung (1977)
Hans Ticha - Agitator (Rufer) (1988)
Hans Ticha - Der Kuss (1989)
Henri Deparade - Fenster in Halle (1988)
Aris Kalaizis - Die Gezichtsfresserin (193/94)
Frenzy Höhne - Auslage (2014) (detail)
Frenzy Höhne - Auslage (2014) (detail)
Joachim Völknet - Man mit Handpuppe (1977)
Lutz Friedel - titanic (1982/83)
Lutz Friedel - Zusammenstoss der Rolltreppen - Carambolage (1980)
Norbert Wagenbrett - 
Aus dem Zyklus Sieben Bilder zur Geschichte der Sowjetunion
Norbert Wagenbrett - Aufbruch (1998/90)
Norbert Wagenbrett - Ankunft (1990)
Norbert Wagenbrett - Aufbau (1990)
Petra Flemming - Wohin? (1987)
Sighard Gille - Die Fähre (1977)
Trak Wendisch - Kohlfresser (1982)
Volker Stelzmann - die Band (1985)
Wasja Götze - Schwarz/Rot/Colt (1992)
Wolfgang Mattheuer - Ausbruch (PanikII) (1988/89)
(van deze schilder hang ook werk in Dresden, zie eerder bericht)
Wolfgang Smy - Grosses Stadtbad (1986)
Via Lewandowsky - Berliner Zimmer (Geteiltes Leid  ist halbes Elend -
Leipziger Version 2002 - 2019)


Max Klinger in het MdbK in Leipzig


Op de eerste verdieping van het MdbK in Leipzig is een zaal ingericht met werk van de Duitse in Leipzig geboren schilder en beeldhouwer Max Klinger (1857 – 1920). Een vier meter hoog en meer dan zeven meter breed paneel beheerst de ruimte: ‘Christus op de Olympos’ (1897). Het is een van de meest merkwaardige 19e eeuwse werken die ik ooit heb gezien, vroeg surrealistisch, ik wist niet dat zoiets bestond.
Jezus meets Zeus, waarbij Christus er niet al te best vanaf komt. Vergezeld van een viertal stijf geklede dames, dat zullen de deugden dan wel zijn, denk ik, staat Christus als een humorloze en vooral seksloze betweter te preken tegen een naakte, relaxte Zeus, omringd door talloze fraaie naakte lijven m/v. Je mag dit niet, je mag dat niet, lijkt Jezus te zeggen. Zeus heeft er schijt aan, de andere Olympische goden kijken verbaasd toe: wie is die rare knakker? Ondertussen gaat het een paar meter daaronder in de onderwereld ruig aan toe. 
Christus in Olympus (detail)
Christus in Olympus (de onderwereld)
Christus in Olympus (de onderwereld, detail)
Christus in Olympus (de onderwereld, detail)

Het beeld van Beethoven in een prachtige zetel, met gebalde vuist, is iconisch en wereldberoemd, heb ik me laten vertellen, ik had het nooit eerder gezien of van gehoord. Prachtig. 

Max Klinger - Beethoven (1902)
Max Klinger - Cassandra (1895)
Cassandra
Cassandra
Cassandra
Klinger maakte eerst een studie van de mantel van Cassandra, voor hij aan het beeld begon
Max Klinger - de nieuwe Salome (1893)
De Nieuwe Salome