maandag 10 september 2018

droogdokken in antwerpen


afgelopen zondag was het open Monumentendag in Antwerpen, een mooie gelegenheid om de oude droogdokken in de haven van Antwerpen, die niet voor het publiek toegankelijk zijn, te gaan bekijken. Het droogdokken complex is zoals de Belgen dat noemen, ‘gekwalificeerd’ dwz dat het tot het Antwerps erfgoed behoort, en zal worden gerestaureerd. Dwz voor zover mogelijk, heb ik begrepen, want de meeste dokken zijn in zo’n slechte staat dat het bakken met geld gaat kosten die te restaureren. Over een paar jaar, zo is de bedoeling, worden daar op en rond dat droogdokterrein het Antwerps maritiem museum en het havencentrum neergezet. Aan het uitkijkpunt, het onvermijdelijke Belvedère wordt al gewerkt. Vanwege de eerder genoemde 'kwalificatie' worden op het droogdokterrein geen woningen gebouwd.

 voormalig pomphuis
 voormalig pomphuis





 lichtschip west-hinder in het droogdok


 de sluisdeuren zijn in slechte staat en moeten gerenoveerd

open dag..
 een optreden van stadsdichter Maud Vanhauwaert in het droogdok
stadsdichter van Antwerp, Maud Vanhauwaert 



 havengebouw van Antwerpen


 atoombunker uit de jaren zestig






 kunstwerk in ontwikkeling, moet nog in de stad geplaatst, hoe, vertelt het verhaal niet

geen Kienholz in Antwerpen



De gerestaureerde installatie Five Car Stud van Edward Kienholz uit 1969, dat zelden te zien is, en waarvoor ik naar Antwerpen ging, was door het museum van hedendaagse kunst aldaar, het M HKA, twee weken voortijdig ontmanteld.. ‘ja nee, de kaai moest open, de tent met die Kienholz moest weg’- volgens mij kan zoiets alleen in België. Ook het paleis voor schone kunsten is nog altijd dicht, twee jaar langer dan gepland, dat klinkt vertrouwd, maar in België wordt dan niet, zoals bij het rijksmuseum, en ook hier in Rotterdam bij Boymans de bedoeling is, de vaste collectie elders in de stad tentoongesteld. Gelukkig was er nog iets te zien in het Middelheimpark, een overigens prachtig park, aan de snelweg, dat wel, maar volgepakt met beelden en installaties, dat hebben ze daar echt goed gedaan. 


 Arc de Triomphe van Gelitin

De triomfboog van het kunstenaarscollectief Gelitin is gemaakt van plasticine (een boetseerpasta) en meubelpanelen. Het collectief heeft meerder triomfbogen op zijn naam staan, deze is gemaakt in 2017 'als commentaar op al dat vrouwelijk naakt in de musea'. De afgebeelde man maakt een omgekeerde brug en pist, met volle erectie, een prestatie op zich, in zijn mond. 



sculpture for a sculpture park, Gelitin

elders in het park heeft het collectief Gelitin een kleiput aangelegd, waar iedereen mag komen spelen of boetseren, zolang de klei in de put blijft. In een houten kot verderop kan men zijn werk tentoonstellen, kinderen laten vooral, mogelijk geïnspireerd door de triomfboog, geboetseerde piemels achter.


het beeld staat er permanent, de kleihut van Gelitin is tijdelijk. De combinatie lijkt een monument voor Kniertje,maar die kennen ze niet in Antwerpen, hier heet het 'een gewone volksvrouw'.

Martha Galmozzi, Erased (2018)
Erwin Wurm, Misconceivable (2007)
Erwin Wurm, Disziplin der Subjektivitat (2006 - 2011)

Monster Chetwynd, Folding House 2 (2018)
Bertrand Lavier, Fountain (2014-2018)