donderdag 10 oktober 2019

Eric en Ulrika Bibb in lantaren Venster


Een paar maanden terug trad Eric Bibb op tijdens het Grolsch bluesfestival in Schöppingen, Duitsland. Ik was daar bij, onder andere vanwege deze New Yorkse bluesmuzikant met Afrikaanse roots, zie een eerder bericht van mij op deze site.
Eric Bibb in LantarenVenster
Bibb’s laatste album, Global Griot verwijst naar de West-Afrikaanse Djeli, een dichter, muzikant en verhalenverteller. Bibb mengt die Afrikaanse traditie met zijn eigentijdse blues, wat prachtige muziek oplevert. Ook dankzij een werkelijk steengoeie band, met de Zweedse Staffan Astner virtuoos op gitaar, de onverstoorbare Neville Malcolm op bas en good old Paul Robinson, ooit begeleider van Nina Simone, zo introduceert Bibb hem bij elk concert, als je Nina Simone hebt overleeft dan ben je een goeie, op drums.
vlnr Paul Robinson, Eric Bibb, Neville Malcolm en Staffan Astner
De mannen zijn perfect op elkaar ingespeeld, ze reizen al een tijdje samen de wereld over. Vorige week zaterdag stonden ze hier in Rotterdam, in een lang niet uitverkochte grote zaal van LantarenVenster.

Prettig voor ons, met veel ruimte op de vloer voor het podium, maar gênant is het wel. Zo’n goeie bluesmuzikant en dito band, en de bluesliefhebbers in Rotterdam komen er niet eens massaal hun huis voor uit. Enfin, voor de thuisblijvers, het was een werkelijk prachtig concert.
Neville Malcolm in LantarenVenster
Weliswaar veel nummers die ook in Schöppingen langskwamen, waarom rommelen in een goeie setlist, maar het klonk evident beter, hier in LantarenVenster. Betere installatie ongetwijfeld, maar in deze zaal hoefde Bibb ook het rumoer van bierdrinkende Duitse bluesbejaarden niet te overstemmen. Hier klonk na elk nummer een keurig applaus waarna men doodstil het volgende nummer afwachtte- het deed Bibb zichtbaar plezier dat zijn verhalende blues zoveel serieuze aandacht kreeg, hij was ook veel meer in gesprek met de zaal dan bij zijn openlucht optreden in Duitsland.
Paul Robinson in LantarenVenster
Daar in Schöppingen vertelde Bibb het publiek dat hij z’n halve leven in Zweden woont, met zijn Zweedse vrouw Ulrika. Ik had daar meteen een clichébeeld bij; mooie Afro-Amerikaan versiert een blonde Zweedse schone, trouwen, krijgen kinderen, enfin, dat werk. Maar tijdens het optreden in lantarenVenster stond een oude, kleine, kale dame naast ons naar Bibb en zijn band te luisteren, tot hij op gegeven moment zijn vrouw Ulrika introduceerde: daar verscheen diezelfde dame op het podium, het bleek mevrouw Bibb. Of beter, Ulrika Ponten-Bibb, zangeres. Het echtpaar maakte vorig jaar samen het blues album Pray Sing Love, daar zongen ze een paar nummers van.
met Ulrika Ponten-Bibb in LantarenVenster
Als toegift alsnog het langverwachte Mole in the Ground, ditmaal niet als reggea, maar een gospel waar op verzoek van Bibb het publiek meezingt, als in een Amerikaanse kerkdienst- Bibb blijft toch ook een beetje een dominee. Geen verrassing, met nummers als Send me your Jesus, Let God, Spirit Day. Van mij mag ie- zolang het hem inspireert om goeie blues te maken. 
Staffan Astner speelt relaxed de blues, op het puntje van z'n stoel

Hoogtepunten? Going down that road, feelin' bad , nota bene het openingsnummer, In my Fathers House, van het album Spirit & the Blues uit 2016, waar Bibb en de band een fantastische stampende blues van maakten (dan staat Bibb ook zomaar op van z'n stoel), Needed Time (ook daar zong de zaal op verzoek mee), en Mami Wata waarbij Bibb refereerde aan zijn samenwerking met de Malinese bluesmuzikant Habib Koité, en laat die nou net binnenkort ook, met z'n band Bamada naar Rotterdam komen (inmiddels wèl uitverkocht, ik was net op tijd). En of we hem de groeten willen doen. 

Eric Bibb, staand, tijdens In my Fathers House


donderdag 19 september 2019

Street Art in Rotterdam Zuid

Dankzij de tweede editie van het pow!wow! streetart festival afgelopen zondag is Feijenoord hier in Rotterdam Zuid weer een paar fraaie muurschilderingen rijker. Ik maakte een kleine mural tour door de wijk.
woes
smug & telmomiel
Jaba
Dodici Art
Nina Falkhoff
Audrey Dourone
Rumbl
Said Kinos
Murmure

In de tweebosbuurt, waar flink wordt gesloopt, kwam ik deze muurschildering tegen, had verder niets met het streetart festival te maken maar ik vind 'm wel goed.


hieronder nog een paar foto's van de Rotterdamse murals, in detail of juist met omgeving er bij. 








maandag 9 september 2019

Marcus Miller in Parijs


Op een warme donderdagavond, eind augustus, trad de Amerikaanse jazz bassist, saxofonist en producer Marcus Miller op in een uitverkochte, bloedhete Grande Halle de la Villette, de omgebouwde oude veemarkthal in het gelijknamige park in het 19e arrondissement in Parijs.
Marcus Miller met band, tijdens Jazz a la Villette 
In het ‘voorprogramma’ van deze avond (zo werd dat niet gebracht, maar het voelde wel zo) Tigre d’eau douce, een jazzformatie rond tenorsaxofonist Laurent Bardainne, en het piepjonge Engelse jazzcollectief rond drummer Jake Long, Maisha. Vooral die laatste band maakte veel indruk, met de piepjonge saxofoniste Nubya Garcia als stralend en energiek middelpunt. Ik ben al jaren niet meer op NSJ geweest, vanwege de beroerde logistiek en een angstwekkend teveel aan bezoekers, anders had ik ze eerder kunnen zien- dat geldt ook voor Marcus Miller, die al jaren naar Rotterdam komt.
Marcus Miller in parc de la Villette
Eenmaal op het podium was Miller niet te stoppen, swingende nummers, met heel veel ruimte voor de andere vier bandleden (trompet, saxofoon, keyboards en drums, Miller speelt basgitaar en bassaxofoon) afgewisseld met het soort freestyle gepriegel waar ik geen fan van ben, maar enfin, indrukwekkend was het wel, Miller is een feestbeest die een grote zaal kan bespelen, met zijn bassaxofoon steelt ie de show, die voor hem niet lang genoeg kan duren, wat een energie. Ik heb zijn  toegift zelfs moeten skippen, uit vrees de laatste tram te missen (had niet gehoeven, die rijdt in Parijs langer door dan we in Rotterdam gewend zijn).
la Géode, Parc de la Villette 
Parc de la Villette, het grootste park van Parijs, blijkt een trekpleister voor jonge Parijze gezinnen. Er wordt gewandeld, gefietst, gegeten en gedanst. Er is een erg populair pretpark voor jonge gezinnen en een bamboebos voor de talloze hangjongeren die allemaal hun eigen bluetooth luidspreker box op maximaal volume bij zich hebben. 
Verder ligt er in het park ook een beetje flauw kunstwerk van Claes Oldenburg en Coosje van Bruggen uit 1990, Buried Bicycle, enorme onderdelen van een fiets suggereren dat er onder de grond een mega groot rijwiel begraven moet liggen. 


               la Bicyclette ensevelie (Buried Bicycle) Parc de la Villette Claes Oldenburg & Coosje van Bruggen, 1990
Voor dat kunstwerk hoef je er niet heen, maar het door Bernard Tschumi ontworpen park, met de oorspronkelijke slachterij gebouwen en veemarkt, en de aangrenzende imposante concertzaal van de Philharmonie de Paris is de moeite waard. 

Deze keer weinig museumbezoek, de meeste exposities waren net afgelopen. Dan maar naar Musée Rodin, de meest overschatte beeldhouwer ooit. Enfin, het herenhuis en de tuin zijn wel mooi, jammer dat er van die lelijke beelden in staan. 
 Musée Rodin
markt in rue d'Aligre 
Groenten en vis gekocht op mijn favoriete markt in rue d'Aligre in het 12e arrondissement..

Verder nog zo wat rond gefietst, het was mooi weer, nietwaar, dan lijkt Parijs heel vriendelijk.
Parc André Citroën (15e arr)
Parc André Citroën
Chateau de Vincennes, de koninklijke burcht, in het 12e arr 
'Love Hotel' - graffiti in Parijs

zaterdag 10 augustus 2019

John Zorn in Centro Kursaal, San Sebastian

De Amerikaanse componist John Zorn trekt al een paar jaar de wereld rond met een club jazzmusici die zijn 'Bagatelles' uitvoeren. Ze waren onlangs op NSJ hier in Rotterdam, waar Marathon I en II op twee achtereenvolgende avonden werden gespeeld. Nu mijd ik dat NSJ tegenwoordig als de pest, je kunt er niet normaal rondlopen, het is de Koopgoot op zaterdagmiddag waar het publiek op de Lijnbaan en de Coolsingel tegelijkertijd ook nog eens doorheen wordt gejaagd.
Maar gelukkig traden Zorn en zijn musici ook op tijdens het Jazzaldia festival in het Kursaal in San Sebastian. En daar was ik net toevallig in de buurt.
Ik zag in de grote zaal van het Kursaal, prachtig gelegen aan het strand van de golf van Biskaje, de Bagatelles Marathon II  met achtereenvolgens, zonder pauze, het Nova Quartet (John Medeski piano, Kenny Wollesen vibrafoon, Trevor Dunn op bas, Joey Baron op drums), het gitaarduo Gyan Riley en Julian Lage, het Brian Marsella Trio (met behalve Brian Marsella, piano, opnieuw Trevor Dunn op bas en Kenny Wollesen op drums), de Japanse Ikue Mori achter de laptop met de Electronic Bagatel, vervolgens een groep jazzmusici rond pianiste (en componist) Kris Davis (met Mary Halvorson op gitaar, wat een merkwaardig mens is dat, Drew Gress op bas en opnieuw Kenny Wollesen op drums), daarna een trompetsolo van Peter Evans, die de meest waanzinnige geluiden en ritmes uit zijn trompet kan persen, zoiets heb ik nog nooit meegemaakt, en tot slot Asmodeus (Marc Ribot, gitaar, Trevor Dunn, bas, Kenny Grohowski op drums) met een enorme bak teringherrie, gedirigeerd door de componist zelf, het klonk mij als een soort Zappa Revisited, maar dan nog eens honderd keer harder.
Nova Quartet 
Ikue Mori
Kris Davis cs
Peter Evans
Asmodeus
Voor het menselijk oor was die finale act totaal ongeschikt, tenzij je graag en snel doof wilt worden. Maar indrukwekkend was het zeker, niet alleen de slotact, de hele avond, met al die waanzinnig goeie, gedreven musici die het werk van Zorn alleen maar kunnen uitvoeren door hun muzikale grenzen op te zoeken om daar, op verzoek van de componist, nog eens over heen te gaan. En het plezier spatte er van af. Wat mij betreft een van de meest indrukwekkende jazz gebeurtenissen van de laatste jaren.

John Zorn ontving voor aanvang van het concert uit handen van de directeur van het festival, de 2019 Donostiako Jazzaldia Award  voor zijn toonaangevende rol in de ontwikkeling van de moderne jazzmuziek.

maandag 8 juli 2019

Mancha Mancha in de Doelen

Vandaag in de Jurriaanse zaal in de Doelen een paar scenes van Mancha Mancha! opgenomen voor een korte promo.



 De premiere van de opera in november 2020. 

zaterdag 29 juni 2019

Blues on the River

Ik was er niet helemaal zeker van of ik wel met een paar honderd blues fans op een boot over de Maas wilde varen. Eenmaal op het water kun je er immers niet meer af. De Spaanse bluesformatie de Travellin Brothers uit Bilbao gaf de doorslag; we wagen het er op.
the Travellin' Brothers op de Maas (mas, mas, mas)
Ik heb ze eerder gezien op Moulin Blues, in 2016, ook toen al een van de redenen om naar dat bluesfestival in Ospel af te reizen. Ditmaal hoefde ik alleen de Maas over te steken. Partyschip de Ameland vertrok vanaf de Parkhaven.
Vrijdagavond 21 juni, afvaart om acht uur, terug om één uur 's nachts. Vier bands, vijf uur blues. De Ameland heeft op het beneden dek een ruime zaal met podium dat ook vanaf het tussendek bekeken kan worden. Nadeel is dat het geluid daar totaal niet klinkt, dat is beneden in de zaal beter. Maar door alles heen blijft het grommen van de scheepsmotor luid en duidelijk hoorbaar, hoezeer de Dave Chavez band en de Travellin Brothers ook hun best deden. Jon Careaga, frontman en zanger van de Spaanse bluesformatie Travellin Brothers riep na het eerste nummer 'what's that fucking noise out there', de soundcheck was immers aan de kade gedaan. De boot ligt voorlopig niet stil, hij zal door de herrie heen moeten zingen.
Dave Chavez Band 
Ik heb me beperkt tot de twee bands in de grote zaal van de boot; de Living Room Heroes op het te kleine (overdekte) achterdek konden mijn aandacht niet vasthouden en de jonge gasten van Sugar Boy & the Sinners op het bovendek waren alleen te bereiken via een heel klein smal wenteltrapje, de enige toegang en tegelijk ook enige uitweg terug naar beneden, nagenoeg onbereikbaar dus. Sinds de  claustrofobische ervaring in het stampvolle zaaltje van Bitterzoet in Amsterdam, tijdens een optreden van Fantastic Negrito ben ik behoorlijk huiverig geworden om mij in een volgepakte ruimte te laten samenpersen. Helemaal als één heel klein trapje de enige uitgang is.

Bij het inschepen sprak ik Jon Careaga aan en vroeg hem, min of meer voor de grap, of hij Earl Thomas had meegenomen. Niet dus, helaas, 'maybe next time'. Jaja, 'Maybe the next Life' zal ie bedoelen (een hit van Thomas). Earl Thomas is een van mijn favoriete blues zangers sinds zijn optreden op An Evening with the Blues van vorig jaar. De zanger uit San Diego is door Careaga gevraagd het nummer 'A Better Day' mee te zingen op hun laatste album 13th Avenue South, een lekker blues album (luister op Spotify). Maar behalve de fantastische stem van Earl Thomas halen de nummers op het album het niet bij het geweldig energieke live optreden van de mannen uit Bilbao. Blues moet je live horen, ik heb het hier vaker geroepen..
De eerste set verliep nog redelijk rustig, nummers van hun laatste album werden afgewisseld met stevige versies van blues klassiekers. 
In de tweede set, die ruim twee uur duurde, tot aan het aanmeren, ging de zanger helemaal los, klom op de bar, trok zich op aan de balustrade, kuste elke vrouw die te dicht in zijn buurt kwam, zweepte de zaal op en zong de blues alsof zijn leven er van af hing, zoals je de blues wil horen, eigenlijk.. Helemaal goed. 
Tijdens 'A Better Day', nota bene, begonnen een paar zeer dronken leden van de organisatie van de blues boottocht een enorme matpartij, midden tussen het publiek, precies waarom ik eerder mijn twijfels had, wat moet je op een volgepakte boot dronken en aangeschoten Rotterdammers.. Jon Careaga sprong ertussen: stop fighting, stop fighting. Dat werkte, een beetje. Wel grappig om te zien dat de grootste beren onder het publiek, inclusief tattoos en indrukwekkende schouderpartijen, zich afzijdig hielden; dit was duidelijk een afrekening binnen de familiesfeer, niemand wilde zich ermee bemoeien. Careaga gaf de bandleden de opdracht verder te spelen, de twee jongens met zo'n grote V op hun pak kwamen ook nog even polshoogte nemen, de grootste vechtersbazen waren toen al naar elders op de boot afgevoerd. 
zicht op Dordrecht tijdens 'Blues on the River' vrijdagavond 21 juni 2019
Ondertussen zag ik Kinderdijk langskomen, Alblasserdam, en zo verder tot Dordrecht, vanaf daar ging het weer richting Rotterdam via Heerjansdam, Barendrecht, Vlaardingen, Heijplaat, Delfshaven en Katendrecht.. En dat op de langste dag van het jaar, de boottocht was een attractie op zich.

zicht op Dordrecht tijdens 'Blues on the River' 
'Is dit een kanaal of een rivier?' vroeg Jon Careaga. Hij had duidelijk zijn huiswerk niet gedaan (Blues on the River, weet je wel). Toen hij de naam van de rivier hoorde kon hij het niet laten om daar wat Spaanse grappen over te maken: 'Mas, mas mas!!' Dat laatste gold ook voor het stevig swingende  optreden van de Travellin Brothers, Hasta la Vista, ik zie ze graag weer. 
Maar of ik de volgende keer weer op die boot stap, weet ik nog niet.. dat hangt heel erg van het programma af..